طيطه

X

طيطه


	تمامِ واژه ها را ردیف میکنم روی خطوط رژه می روم به راست راست به چپ چپ میچینمشان !! ترا بخش میکنم پخش میشوی در هر سطر ! نا آرام و بی قرار مدام تکرار می کنم آخرین حرف نگاهت را ! قطره قطره ... می باری !! و تمام می شوی . \|+\| نوشته شده توسط طيطه در شنبه سی ام شهریور 1387 \|


	من امروز تمامِ تنم را گشتم بادهای بیقراریِ من از سمتِ بی حوصلگیِ تو می وزد و سایه ات همه جا چشم از من بر نمی دارد ! .......... انگار حسِ ترا دارم . \|+\| نوشته شده توسط طيطه در شنبه سی ام شهریور 1387 \|


	چه شبهای باطل شده . چه بغض های سر بریده. چه لحظه های دلتکیده ای ! امشب به خاکسپاریِ خاطره های تو آمدم ! \|+\| نوشته شده توسط طيطه در شنبه سی ام شهریور 1387 \|


	من پر از تخیّل سبز برگها بودم پر از نوازشِ سرخِ آتش ها پر از شادیِ بی مرزِ خاطره ها و اینجا به انتها رسیدم وقتی که دیگر نشنیدم آن آوازِ همیشگی را ! \|+\| نوشته شده توسط طيطه در شنبه سی ام شهریور 1387 \|


	زمان شتاب میکرد عجول بود شبیه من ! که گاهی خودم را به سرعت فراموش میکنم . \|+\| نوشته شده توسط طيطه در شنبه سی ام شهریور 1387 \|


	آشوب نکن ! بغض هایت را آرامتر ببار . دشت خالی باد بی هوا و ماه در خواب است . \|+\| نوشته شده توسط طيطه در شنبه سی ام شهریور 1387 \|


	یاٌسِ بغض آلودِ بی تسکین ! ............... چند سطری گریه میخواهم . \|+\| نوشته شده توسط طيطه در شنبه سی ام شهریور 1387 \|


	آفریده ای مرا می آفرینم گناه را ! ببخش اگر آفرینشمان شبیه نیست !! \|+\| نوشته شده توسط طيطه در شنبه بیست و هشتم اردیبهشت 1387 \|


	--- نعش پروانه ای بر خاک--- ... به پیله ها بگو دیگر ابریشم نبافند !! \|+\| نوشته شده توسط طيطه در دوشنبه پنجم فروردین 1387 \|


	شاید که از دریچه ی روشنایی ات هرگز به درونم نتابی ... باید که در این ظلمت خویش را بیا بم ! \|+\| نوشته شده توسط طيطه در دوشنبه پنجم فروردین 1387 \|


	برهنگی ام را در آغوش بگیر که تن پوش من سایه های اندام تو باشد نه هجومِ سایه های هاشور خورده ی تنهایی ها ! \|+\| نوشته شده توسط طيطه در دوشنبه بیست و هفتم اسفند 1386 \|


	تنها تفاوت نگاهی دگر گونه بود و رنگها همان رنگها و چهره ها و فضا ها ! و دریچه ای دیگر تصوراتش را پردازش می کرد چونان که شباهت بین دو تصویر هرگز احساس نمی شد !!! \|+\| نوشته شده توسط طيطه در دوشنبه بیست و هفتم اسفند 1386 \|


	وقتی چشمهایم خیره به چشمهایت می ماند نمی دانی٬ نمی دانی چه میکشم وقتی ندانسته تمامی‌ِ مرا فتح میکنی و صدایت مرا به خوابِ عاشقانه حرفهایی لالا یی می خواند که باید در لحظه باورشان کنم !!! \|+\| نوشته شده توسط طيطه در سه شنبه هفتم اسفند 1386 \|


	من ترا با لهجه باران صدا زدم اما چه سود سراب را طلب کرده بودم !! \|+\| نوشته شده توسط طيطه در سه شنبه هفتم اسفند 1386 \|


	خاطره ها زودتر از من بزرگ میشن اما دیر تر از من می میرن ! \|+\| نوشته شده توسط طيطه در سه شنبه هفتم اسفند 1386 \|


	تو بهترین اتّفاقِ ممکنِ نیفتاده ای که هرگز رخ نمی دهی این بار کاش بین اینهمه رفتن و نرسیدن اتّفاق بیفتی که من تنها به اشتیاقِ رسیدن به تو اتفاق افتاده ام !! \|+\| نوشته شده توسط طيطه در سه شنبه هفتم اسفند 1386 \|


	چقدر چشمهایم تب کرده اند و نگاه هایم در بستر علاقه ات بی تاب چرخ می خورند! \|+\| نوشته شده توسط طيطه در سه شنبه هفتم اسفند 1386 \|


	و من آرزو کردم برای تو که شاد بمانی همیشه گر چه می دانستم چقدر غمگین به تو فکر خواهم کرد! \|+\| نوشته شده توسط طيطه در سه شنبه هفتم اسفند 1386 \|


	ببخش اگر دوباره بی دعوت به خلوت خاطره هامان آمدم. غرض دلتنگی نا خوانده ی خاطره ی بازیگوشِ روزهای دوست داشتن بود و بس ! \|+\| نوشته شده توسط طيطه در سه شنبه هفتم اسفند 1386 \|


	تنها تلنگری کافیست تا بشکنم تا ویران شوم ! \|+\| نوشته شده توسط طيطه در سه شنبه هفتم اسفند 1386 \|


	دست توبه ام آنقدر کوتاه شده که به دست بخشنده ی تو هرگز نمی رسد ! \|+\| نوشته شده توسط طيطه در سه شنبه هفتم اسفند 1386 \|


	سر انگشتانم تنها خطوط اندامی را می طلبد که از آنِ تو بود . \|+\| نوشته شده توسط طيطه در سه شنبه هفتم اسفند 1386 \|


	من در ناتمامی تو تمام می شوم !! \|+\| نوشته شده توسط طيطه در سه شنبه هفتم اسفند 1386 \|


	دلت تاب می آورد دلت طاقت دارد دلت اعصاب مرا به هم می ریزد دلت شاکی ام می کند دلت چقدر مغرور است دلت برای من نمی سوزد ؟؟؟ \|+\| نوشته شده توسط طيطه در سه شنبه هفتم اسفند 1386 \|


	رهایم نکن بسان کودکی می مانم که دست از دست مادرش رها شده ودر هیاهوی شهر گم می شود!!! \|+\| نوشته شده توسط طيطه در سه شنبه هفتم اسفند 1386 \|


	در چشمهای من قطره های اشک تو جا مانده و امشب چشمانم پر از خداست!!! \|+\| نوشته شده توسط طيطه در سه شنبه هفتم اسفند 1386 \|


	بی شک از تو آرام تر و عمیق تر از تو دریا تر و از خودم باریکه رودتری از تو آسمانی تر و از خودم تَه چاه افتاده تری ندیده ام !!! \|+\| نوشته شده توسط طيطه در سه شنبه هفتم اسفند 1386 \|


	به باد نسپار گناه دارد این دلِ بی دلیل ! \|+\| نوشته شده توسط طيطه در سه شنبه هفتم اسفند 1386 \|


	فراموشم کن ساده... مثل یک نوشته تلخ...مثل نوشیدن یک فنجان قهوه سرخ... مثل اولین لذّت همآغوشی ! \|+\| نوشته شده توسط طيطه در سه شنبه هفتم اسفند 1386 \|


	دیگر باره خواستمش دیگر گونه به من ببخشیدش روزهای نامرد ! روزهای سرد ! روزهای درد ! ... \|+\| نوشته شده توسط طيطه در سه شنبه هفتم اسفند 1386 \|